een logo met de text Simon
steun simon like mijn facebook page

Medicijnen

een foto van simon toen hij chemo kreeg Ik kreeg een medicijn dat chemo noemde. En chemo maakt het beestje dood dat in mijn buik zit, dat mij ziek maakt. Chemo is dus een superheld want chemo gaat me weer gezond maken. Maar helaas pindakaas, ("hmmm, pindakaas") een paar dagen later hadden ze me terug onderzocht en helaas slaagde de eerste medicatie ronde niet aan, iedereen was weer in paniek, wat maakte iedereen dan toch zo droevig? Erger nog, ze waren zelfs aan het spreken om mij extra bloed te gaan bijgeven. Wat is er toch allemaal aan de hand? Er gingen veel vragen door mijn hoofd, maar enkel onbeantwoord. Ik wist niet wat er aan de hand was, ik kreeg mijn medicijn toch toegediend, dus het beestje zou toch dood moeten zijn nu?

Chemo type 1 was niet sterk genoeg hebben ze me toen verteld, en het beestje heeft deze stijd gewonnen, hij is zelfs nog niet eens kleiner geworden. Toen ik dit begreep was ik neergeslagen, ik dacht echt dat chemo de superheld was die dat beestje nu dood ging krijgen, en dat ik hierna gewoon terug naar huis kon gaan en spelen met men vriendjes op school. Want ja dat mocht ik nu dus ook al een paar maanden niet meer. Ik mocht nergens komen waar bacteriƫ waren. Dat was saai, en dat wou ik niet meer. Ik wou terug bij mijn vriendjes zijn op school. Toen vond ik school nog wel leuk. Mijn vriendjes en de school hebben zelfs inzammelacties georganiseerd zodat ik snel beter kon worden. En zo is ook de Facebook pagina Steun Simon ontstaan.

Overwinnen zal ik dit.

De dokters vertelde mijn papa dat ze gingen overschakelen naar chemo type 2.

foto van simon

Chemo type 2 was nog een sterkere superheld dacht ik dan dus die krijgt dat beestje wel dood in mijn buik. Ik was zeker overtuigd dat dit me ging helpen. "Nu ging ik snel weer beter worden", dacht ik. Snel terug bij mijn vriendjes. Snel terug eindelijk voetballen. De medicatie werdt toegedient. En een paar weken laten moet ik terug laten onderzoeken of het beestje deze keer wel dood is gegaan in mijn buik. Maar spijtig genoeg kregen we weer slecht nieuws te horen, deze superheld was dus ook niet sterk genoeg voor dat beestje dood te krijgen, beestje wat zeg ik toch, het is een monster ja! Een monster die mijn leven zuur maakt! En hoe moet het dan nu weer verder!

Ik weet het allemaal niet meer, iedereen is zo droevig en behandelen mij alsof ik dood aan het gaan ben. Ben ik misschien dood aan het gaan dan? Veel te veel vragen. Niemand kan me beantwoorden. Nogthans loopte ik rond in het ziekenhuis alsof en niks met mij aan de hand was. Ondertussen had ik al geen haar meer, en papa ook niet. Papa was jarlous op mij denk ik, dus hij heeft zijn haren er ook af geschoren. Maar mijn hoofd was glanzend en zijn niet dus ik had de mooier hoofdje, Ć© papa. Aldus dat vertelde je me toch. Papa had me ondertussen ook een gedichtje geschreven:

Zelf geschreven gedichtje over simon, mijn ster xxx

een gifbestand van een ster met een hartje Deze avond zit ik buiten en kijk ik naar de sterren.
Maar ik zie er 1
1 die fel scheen, dat is mijn ster, die ster noemt simon.
Men zoontje, dat is ook mijn ster.
De ster waar ik om geef en van hou.
Dat is het enige wat mij sterk houdt.
Zonder mijn sterretje ben ik niets, voor hem ga ik door het vuur.
Onze band is van een dikke muur.
Dat niet stuk gaat, zoals mijn ster in de hemel staat, mijn ster .
Simon.........
Love you.
Dank je papa, ik hou ook van jou, je ster, Simon.
Chemo type 3.

Ik geloof niet meer.

Ik geloof niet meer in je chemo de superheld, ik denk zelfs dat jij ook niet tegen deze monster zult winnen. Ik ben helemaal niet overtuigd door jou. Al is je zwakste kant het zonlicht en is het in mijn buik donker. De vorige 2 superhelden hebben ook gefaald dus zul jij dat ook wel doen. Ik geloof niet meer in jou chemo. Ik heb zelfs gehoord dat je me zo ziek kan maken om tegen dit monster te vechten dat ik zelfs hieraan dood kan blijven. Dat als je in de zonlicht komt, je giftig wordt. Waarom is dit mijn enige kans, is er geen andere mogelijkheid? Een ander medicijn? Waarom hebben we alleen deze keuze?

Ik zie dat Papa met Opa en Oma aan het overleggen is en de telefoon neemt om naar Mama te bellen om te vragen wat we nu allemaal het beste doen, heel de familie is in overleg. Zelfs men nonkels en tantes, want de keuze is moeilijk. Ik heb 2 mogelijkheden, of de Chemo en de kans bestaat dat ik genees maar er is meer kans dat ik dood ga, of we doen niks en dan zal uiteindelijk de monster toch overwinnen. Waarom zijn deze beslissing zo moeilijk, iedereen is overstuur. Niemand weet wat te doen nu. Maar we hebben beslist de stijd aan te gaan.

We gaan het overwinnen "we" "IK", Ik krijg mijn medicijn weer toe gediend, en pff wat ben ik die naalden toch beu. Bleh, ik word ziek. Bah dit medicijn moet me toch beter maken en niet zieker? Waarom maakt dit medicijn mij zo ziek. Ik hoor de verpleesters en dokter tegen papa zeggen dat dit een goed teken is dat ik ziek wordt. Maar waarom. Iedereen krijg zo'n beetje terug een glimlach op hun gezicht, steeds meer en meer. Maar ik voel me niet goed, dit ding maakt me slechter, waarom lacht iedereen terug. Is deze superheld dat toch aan het winnen? Ik doe men oogjes even toe, misschien als ik wakker wordt voel ik me iets beter. Bleh, ik wordt ziek van dat ziek zijn. Hopelijk krijg ik na de volgende onderzoeken toch wat beter nieuws te horen, en is deze superheld dat type 3 noemt de redder van mijn leven. Papa ziet er toch al veel blijer uit.