een logo met de text Simon
steun simon like mijn facebook page

Mijn verhaal

Hallo, en welkom dat je erbij bent. Ik ga je nu namelijk een verhaal vertellen over mezelf waar je jammer genoeg niet zo blij van wordt.

Eventjes over mezelf: Ik heet Simon, ben geboren in Sint-Truiden en wordt nu in april al 9 jaar, ik voetbal heel graag en dat is ook het liefste wat ik doe. Ik voetbal al bijna 3 jaar bij Velm VV. foto van simon hoe hij er nu uitziet

En naar school ga ik niet zo graag maar ja het moet nu eenmaal zo. Al mag ik daar niet voetballen van papa omdat hierdoor mijn schoenen sneller stuk gaan, maar wat niet weet, niet deerd toch. Maar goed dat is niet wat ik je wou laten weten over mij, namelijk, het verhaal wat ik je ga vertellen is: Al zie ik er nu uit als een doodgewone 8 jarige het is niet altijd zo geweest.

Zo'n jaar of 4 geleden kregen we allemaal slecht nieuws te horen, ik werd regelmatig ziek met zowat de zelfde symptomen alsof ik een keelonsteking en een buik-virus had, ik had dus ook altijd keelpijn en buikpijn en wou niet meer eten. We zaten toen heel vaak op de spoedafdeling in Hasselt. Maar na iedere onderzoek mocht ik terug naar huis gaan en dachten ze maar dat het een virale infectie ofzo zou zijn, met wat medicijntjes zal het zo opgelost worden, en het klopte, maar ik kreeg het iedere keer opnieuw.

Op een gegeven moment was het zo erg met me dat ze me terug hebben gebracht tot de spoedafdeling, en na een heel grondig onderzoek werden we door gestuurd naar leuven. Er werdt namelijk een beestje gevonden in mijn buik waar dat met meer aandacht naar gekeken moest worden.

Ik hoor je al zeggen: "een beestje", ja een beestje, zo lieten ze mij het begrijpen.

Het beestje hoort daar niet thuis en moest zo snel mogelijk gekeken worden of het een boos of een blij beestje was. Ik was 3 jaar toen dus al was het nu beestje of tumor of ... ik wist toen toch niet wat het betekende, ik wist alleen maar er zit iets in mij en dat moet weg.

We hebben toen een hele nacht in hasselt gebleven en de volgende middag zijn we voorzichtig naar leuven moet rijden want ik mocht niet misselijk worden of overgeven "Haast en spoed is zelden goed", zeggen ze. Maar op dat moment maakte het ons niks meer uit, iedereen rondom mij was in paniek. We zijn dus ook zo snel als we konden toen naar het spoed in Leuven gereden, en ja hoor ik moest daar blijven. Papa bleef bij me al was hij wel de hele tijd aan het telefoneren naar iedereen, in paniek, en voor een iedereen op de hoogte te houden. Maar toen omdat het al avond was ondertussen konden ze niet zo veel onderzoeken doen bij mij, ze hebben wel nog een infuus bij aangehangen omdat ik heel hoge koorts had gekregen. De volgende morgend begon het dan onderzoeken hier, onderzoeken daar, ik dacht dat het nooit meer stopte. Een paar dagen later kregen we goed nieuws, ik mocht naar huis ik was weer wat beter geworden.

Eindelijk voorbij dacht ik.

foto van simon in het ziekenhuis Maar niks was zeker waar, al mochten we naar huis, onze volgende afspraak stond al gepland. En voor je het weet was het al weer tijd voor de volgende onderzoeken Op het programma stond, Echo hart, Bioptie beestje, Beenmergpunctie.

Bleh, wat haat ik naalden. Weeral bloed prikken, pfff, maar deze onderzoek is anders ik werd ook in slaap gedaan omdat ze nu wouden kijken of het beestje nu een blij of een boos beestje was. Ik was boos en wou niet meewerken, ik wou niet in slaap gedaan worden. Wat als ik papa nooit meer terug zag? Wat als ik voor altijd in slaap was? Waarom dwingen ze me dat ik toch moest slapen, uiteindelijk overwonnen ze me en viel ik toch in slaap. Toen ik wakker werd had ik een paar pleisters op mijn buik en was ik nog steeds boos op iedereen, ik werd zelfs zo boos dat ze me hebben moeten onderhouden, ze denken dat het door de soort narcose kwam dat ik zo boos werd, maar verder was de onderzoek goed verlopen. Ik had ook niet zo veel pijn van deze onderzoek al hadden ze wel 2 beenmergpuncties moeten uitvoeren bij mij eentje links en eentje rechts.

Wachten

Wachten duurt toch altijd zo lang, maar we moesten wachten, wachten op de uitslag en dit duurde toch een paar dagen want ja kanker, kanker is toch moeilijk om te diagnotiseren, en dan ook welk soort beestje en/of het nu boos of blij beestje was. Wachten duurt echt lang.

Eindelijk kregen we een antwoord:

"Ganglio Neuro Blastoma"
Ik dacht bij me zelf van:"wat", "niemand rondom me kan zelfs juist uitspreken hoe dit beestje nu heet en dat heb ik in mij zitten?"

Ondertussen ben ik ook al te weten gekomen dat het geen blij beestje was en dat het me heel ziek kon maken als ze niet snel met medicatie zouden starten. Mijn Beenmerg was ook niet zo goed.